Interview met Thomas Zijlma

Vandaag verscheen een interessant interview met Thomas Zijlma in de Trouw, hij schreef o.a. het boek "37 nietjes" in fietste reeds 2 keer mee met de Alpe dHu'Zes, een benefiet race ten bate van het KWF.

Dankzij een vrolijk vuur tot bijna alles in staat

Thomas ZijlmaGod is dood, zegt de filosoof.
De kerken lopen leeg, telt de statisticus.
Maar religie leeft, constateert de godsdienstpsycholoog. Hoe dat in de praktijk werkt, toont Stichting Alpe d’HuZes. „Ik zou niet meer zonder deze gemeenschap kunnen”, zegt ex-kankerpatiënt Thomas Zijlma.

Drieduizend wielrenners zullen donderdag tegen een uur of vijf ’s ochtends aan de voet van de Alpe d’Huez staan. Allen hopen zij tijdens wielerevenement Alpe d’HuZes één, twee, drie of zes keer de ’Hollandse berg’ te beklimmen, om zo geld op te halen voor het goede doel: kankerbestrijding.

„In de lente van 2002 vond ik bij het grofvuil een oude racefiets”, zegt Thomas Zijlma. „Een Peugeot Tourmalet, zonder trappers en met lekke banden. Het was die ochtend nog niet heel warm maar je kon ruiken dat er warmere dagen aan zaten te komen. Ik nam de fiets mee naar huis, en begon eraan te sleutelen. De volgende dag reed ik op dat karretje. Ik had een jaar gestreden tegen kanker, de kanker had me er bijna onder gekregen. Ik had geknokt en gevochten voor elke gram die ik waard was. En nu, met mijn eigen fiets, had ik een middel om de kanker voorgoed uit mijn lijf te houden.

Ik was altijd een gezonde sportieve, vrolijke jongen geweest, totdat ik in de vijfde klas van de middelbare school lijpe klachten kreeg. Ik had vaak hoofdpijn, en raakte al buiten adem bij het beklimmen van een bruggetje op weg naar school. Voorhoofdsholteontsteking, dacht de huisarts. Totdat ik zo scheel keek als een aap, toen kregen we pas door dat het mis was. In het ziekenhuis werd de volgende dag snel duidelijk wat ik had: zaadbalkanker met uitzaaiingen naar mijn buik, longen en mijn hoofd, waar een tumor tegen mijn gezichtscentrum aandrukte.

In het Amsterdamse Anthonie van Leeuwenhoekziekenhuis zou ik per direct behandeld gaan worden. Vier chemokuren zou ik krijgen, zoals iedereen met zaadbalkanker, waarna de kanker meestal onder controle is – al was snel duidelijk dat bij mij het aantal tumormarkers zeer hoog was. Bij een gezond mens schommelt dat getal rond de 3; ik zat op 450.000.

Deel deze pagina via: